Nieuw, Online voeding/leefstijlcoaching!

Over mijn eetstoornis

Gepubliceerd op 28 mei 2020 om 22:13

Een eetstoornis is ingewikkeld en in deze tijd zijn er veel mensen die hier last van hebben. Toch is het nog steeds een taboe. Er wordt wel steeds meer over gesproken maar nog niet veel. Ook kunnen veel mensen er zich niet iets bij voorstellen. Iemand die te dun is kan toch gewoon meer eten, of iemand die te zwaar is wat minder? Helaas is het niet zo gemakkelijk. Daarnaast komen eetstoornissen voor bij zowel overgewicht, ondergewicht als gezond gewicht. Dit komt ook doordat het vooral een mentaal probleem is, en niet per se om uiterlijk draait. Wel is het iets waar meer mensen mee te maken hebben in deze tijd doordat er een bepaald ideaal plaatje wordt geschetst. 

Ergens vind ik het super eng om mijn verhaal te delen, omdat het iets heel persoonlijks is. Toch hoop ik dat mensen er misschien meer begrip voor kunnen krijgen door ze een beeld te geven hoe ik het zelf ervaren heb.

Als sinds ik me kan herinneren ben ik dol op lekker eten. Tot mijn 13e heb ik altijd een ‘normaal’ eetpatroon gehad en maakte ik me niet zoveel zorgen over wat ik at, ik at wat ik lekker vond en waar ik zin in had, ik heb tot mijn 13e altijd een gezond gewicht gehad. Toen ik 14 was begon ik iets meer op mijn voeding te letten en ging ik ‘gezonder’ eten en mijn kcal bij te houden, ik vond mezelf toen te dik terwijl ik eigenlijk een prima gewicht had. Ook had ik in deze periode minder eetlust door bepaalde omstandigheden, waardoor ik regelmatig mijn maaltijden oversloeg. Toen ik 15 was ging ik naar een ander school, en begon ik anders te eten en te drinken. Ik begon toen ook met alcohol drinken wat natuurlijk niet erg goed is voor m’n lichaam. Maar ook kreeg ik in deze periode last van iets anders. Binge eating. Ik had dagen waarop ik kon blijven eten zonder te stoppen, in combinatie met alcohol kwam ik bijna 20 kilo aan in 3 maanden. Ik walgde van mezelf en voelde me dood ongelukkig en niet mezelf.  Ik wilde afvallen. Het maakt me niet uit hoe als ik maar afviel. Ik begon met allerlei gekke diëten waarbij ik heel weinig at. Soms viel ik daar 1 of 2 kilo mee af maar zodra ik stopt met een dieet kwam ik meteen weer aan. Dit maakte me radeloos en ik wist niet hoe ik hiermee om moest gaan. Dat was het moment dat ik met iets anders begon. Ik dacht dat als ik mijn maaltijden uit zou braken ik wel zou afvallen. Na meerdere weken was ik nog steeds niet afgevallen en ik snapte niet hoe dit kon. Toch bleef ik hiermee doorgaan en ik kon niet stoppen. Bij alle wat ik at had ik het gevoel dat het teveel was en had ik het gevoel dat als ik mijn eten binnen zou houden ik nog meer zou aankomen, dit is iets wat mij heel onzeker maakte, waardoor stoppen met braken voor mij toen geen optie leek. Maandenlang heb ik bijna al mijn maaltijden niet binnengehouden, wat natuurlijk helemaal niet gezond is voor je lichaam. Maar toen was het enige wat ik belangrijk vond dat ik zou afvallen en ‘mooier’ eruit zou zien. Toen mijn moeder er uiteindelijk achterkwam besefte ik dat dit niet meer langer door kon gaan.

Ik begon langzaam weer normalere maaltijden te eten maar wilde wel altijd dat deze ‘heel gezond’ waren, zo was ik bang om te veel koolhydraten te eten en wilde ik voornamelijk veel groente, fruit en alleen magere producten eten. Wel begon ik na 2 jaar eindelijk af te vallen. Ik was verbaasd, ik was kon blijkbaar zonder mijn eten uit te braken afvallen. De eerste paar maanden vlogen de kilo’s eraf en zat ik uiteindelijk op een gezond gewicht van 50 kg. Toch knaagde er iets in mij. Ik vond mezelf nog steeds lelijk en dik en vond dat ik nog wel een paar kilo kon afvallen. Dus besloot ik om maar wel mijn voedingsiname wat te beperken. Ik was bang om uit eten te gaan en ik was bang om dingen te eten als brood of rijst. Ondanks dat ik was afgevallen was ik nog steeds bang om aan te komen. Ik woonde toen ook op mijzelf dus kon wel zelf bepalen wat ik at. Met de maanden mee begon ik steeds minder en minder te eten en viel ik ook steeds meer af. Wat voor mij positief voelde, vooral als ik complimenten kreeg zoals ‘je bent nu niet meer dik’ (Ja, sommige mensen zijn daar heel direct in) en ‘je ziet er veel beter uit’! Maar nog steeds ik was niet blij met m’n lichaam en bij elke kilo die ik afviel dacht ik: 'ja hier kan nog wel iets vanaf' of ‘mijn benen/buik zijn nog steeds te dik’, ‘ik ben nog steeds niet mooi genoeg’. Dat ik steeds meer afviel viel toen ook niet op. Het was winter en door mijn kleding was het minder op te merken. Ook zag ik afvallen zelf toen als iets goeds.

Maar uiteindelijk begon het wel steeds meer op te vallen. Mensen om mij heen begonnen zich zorgen te maken. En ik dacht ‘pff waar hebben ze het over, ik eet nog steeds genoeg voor mijn lichaam’ 'Ik zie er echt niet uit als iemand die anorexia heeft'. Het ding is ook dat ik misschien wel gewoon maaltijden at alleen at ik alsnog veel te weinig en zorgde ik dat ik precies wist hoeveel calorieën ik binnen kreeg. Ik wist van bijna alle producten hoeveel erin zat en op het moment dat ik boven mijn grens at, raakte ik in paniek. Toch voelde dit voor mij nog steeds als veel te veel. Daarnaast vergeleek ik mezelf ook altijd met de beelden die mensen op vaak op tv zien, nou zo zag ik er écht niet uit voor mijn gevoel.

Na een tijdje begonnen er ook steeds meer vage symptomen te komen, mijn haar viel uit, ik was altijd moe, geen concentratie, ik zag wazig en ik had het altijd koud en moest stoppen met mijn studie want het ging niet meer. Ik voelde dat het niet in orde was maar toch ik snapte het niet. Ik woog 37 kilo en als ik naar mezelf keek zag ik nog steeds iets wat niet goed genoeg was het moest minder in mijn hoofd. Maar ergens begon ik ook te beseffen: ‘nee dit is niet normaal’. Ik raakte in paniek als 6 amandelen at, terwijl ik er maar 4 wilde eten, of een hele banaan in plaats van een halve. Uiteindelijk besloot ik hulp te zoeken, want ik wist ook dat ik dit niet voor de rest van mijn leven wilde. Toen ik mijn eerste afspraak bij de diëtist had zij ze dat ik meer moest gaan eten. Samen met haar heb ik dit langzaam opgehoogd. Voor mij voelde dit niet goed. Waar ik normaal gesproken maar 1000 calorieën at moest ik nu opeens meer gaan eten. Ik dacht ook dat de kilo’s eraan zouden vliegen hierdoor. Maar toch wist ik dat het moest gebeuren. Dus deed ik het maar. Wel met veel moeite

Toch bleef ik wel het liefst ver weg van bepaalde ‘ongezonde’ dingen. Wat mij wel opviel was dat ondanks dat ik meer at ik niet meteen heel veel aankwam. Wat mij toen wel een soort van gerust stelde, toch praatte ik liever niet over aankomen. Ik zou wel zien hoe het zou lopen. De weken en maanden daarna ben ik steeds iets meer gaan eten. En ondanks dat het moeilijk was voelde ik me niet per se slechter dan daarvoor. Wel had ik nog veel last van fysieke klachten als extreme vermoeidheid, slechte concentratie en een bloedsuikerspiegel die helemaal aan gort was. En nog steeds merk ik dat soms. Vorig jaar september begon ik met mijn nieuwe opleiding Voeding en diëtetiek. Iets waar ik ook al in geïnteresseerd was voor mijn eetstoornis. Ondanks dat het eten toen steeds beter ging was ik er nog echt niet. Nog steeds was ik super onzeker en was ik doodsbang om aan te komen. Maar wilde ik ook fit genoeg zijn om mijn studie goed te doen. Ook bleef ik voor mezelf voorhouden: ‘Als ik zelf gezond ben kan ik ook andere helpen’. Ik wilde mijn eetstoornis veranderen in iets positiefs om mensen te helpen gezonder te worden. Ondanks dat ik advies aan andere kon geven over gezond leven, wist ik niet hoe ik dit zelf moest doen. Ik wist wel dat ik zou moeten aankomen om gezonder te zijn maar toch ik kon het niet, het voelde verkeerd en ik wilde me niet slecht in mijn eigen lichaam voelen maar ik wilde wel gezonder worden. Omdat ik eigenlijk wel wist wat ik nodig had qua eten beseft ik ook dat mijn eetstoornis vooral een mentaal ding was. Of ik nou 65 kilo woog of 37 kilo ik voelde me altijd te dik. Op dat moment heb ik ondersteuning gekregen een psycholoog die mij met dit probleem heel goed ondersteunt heeft.

December 2019 besloot ik dan ook dat ik ging aankomen en dat 2020 een beter en gezonder jaar voor mij zou zijn. En het lukte ook, ik kwam aan, maar op en rustig tempo, wat voor mij ook fijner voelde. En ik heb zeker momenten gehad dat ik dacht ‘ik kap ermee’. Maar ik wist ook dat ik het moest doen om gezonder te zijn. Nu een aantal maanden later heb ik een stabiel gewicht en gaat het eten ook steeds beter. Ondank dat ik nu zwaarder ben dan een jaar geleden, voel ik mij niet per se dikker. En dat was iets wat voor mij de afgelopen maanden een eye opener was. Ik besefte dat goed voelen meer is dan alleen een getal op de weegschaal. Ik heb zeker nog momenten waarop het me tegenzit of dat ik heel onzeker ben, maar toch ben ik blij met de stappen die ik heb gezet. Ik sta nu heel anders in het leven en kan ook weer genieten van eten daarnaast voel ik mij ook een stuk fitter en een mentaal sterker! Ook voel ik me erg gemotiveerd om mijn eetstoornis te veranderen in iets positiefs waarmee ik andere mensen kan laten zien hoe belangrijk het is dat je gezond bent en goed voor jezelf zorgt, en dat gezond eten wel belangrijk is, maar dat dat niet betekent dat je jezelf alle leuke en lekkere dingen moet verbieden. En onthoud: Je bent uniek en mooi zoals je bent.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.